//////

Archive for Czerwiec, 2010

Potem mierzy się radioaktywność uzy­skanej sadzy, na przykład licznikami Geigera, i po­równuje wynik z radioaktywnością węgla świeżo wy­chwyconego z atmosfery, wyliczając na tej podstawie wiek próbki. Metodę sprawdzono porównując jej wy­niki z rezultatami pomiarów uznanymi za pewne. Dla przykładu, każdy pierścień na przekroju drzewa ozna­cza przyrost jednego roku. Pierścienie na twardzieli pewnej ogromnej sekwoi wskazywały, że minęło 2928 lat od czasu, gdy drewno zaczęło się odkładać. Zgadzało się to z wynikami pomiaru promieniotwór­czości węgla. W innym przypadku sprawdzeniu pod­dano materiał z grobów Pierwszej Dynastii Egipskiej, zawierający węgiel i liczący sobie według godnej zau­fania oceny, uzyskanej odmiennymi metodami, 4900 lat. Datowanie węglem radioaktywnym znów dało bardzo zbliżony rezultat.

Dzięki zastosowaniu metody węgla radioaktywnego do próbek z materii pochodzenia organicznego, w po­staci wytwarzanej przez człowieka sadzy i innych za­wierających węgiel substancji, datowano obozowiska ludzkie na półkuli zachodniej na 11 400 lat; znale­ziono również kilka, których wiek sięga — jak się zdaje — 30 000 lat. Trzysta par uplecionych ze sznurka sandałów przysypanych przez wybuch wulkanu w Fort Rock Cave w stanie Oregon oceniono na 9053 la­ta. Wiek opakowań płóciennych Kisięgi Izajasza ze zwojów znalezionych w jaskini nad Morzem Mar­twym w Palestynie, o których przypuszczano, że po­chodzą z II — I stulecia przed naszą erą, datowany metodą węgla promieniotwórczego, określono na 1917 lat.

Rezultaty te traktuje się jako przybliżone, z błędem plus minus paruset lat, ponieważ datowa­nie węglem promieniotwórczym jest stosunkowo nie­precyzyjne. I tak jednak jest ono znacznie dokładniej­sze niż oceny polegające na zróżnicowaniu epok w opisowej archeologii przymiotnikowej („paleolitycz­ny”, „neolityczny”).Datowanie węglem promieniotwórczym nadaje się świetnie jako metoda oceny wieku w późniejszym okresie geologicznego czasu (w nowszym kenozoiku); można w ten sposób prześledzić wpisane w skały dzieje współczesnego człowieka i oznaczyć wiek jego szczątków. Datując poza 50 000 lat wstecz geologowie paleontologowie, którzy zajmują się starszymi szczą­tkami kopalnymi roślin i zwierząt znajdowanymi w warstwach skalnych, używają tak zwanego zegara ra­dioaktywnego.