//////

Archive for Sierpień, 2010

Falami o długościach widzialnych zwanymi „światłem”, są te, które pobudzają atomy materii wchodzącej w skład siatkówki oka. Atomy te reagują na rozmaite długości fal bliskie jednej pięć­dziesięciotysięcznej cala. Najdłuższe dają nam zazwy­czaj doznanie czerwieni, pośrednie — żółci, zieleni i błękitu, najkrótsze zaś — fioletu. Dłuższe od fal wi­dzialnych, ale krótsze niż radiowe są fale podczerwone (dające ciepło). Poza zwykłym fioletem rozciąga się ultrafiolet (te fale powodują opaleniznę). Jeszcze krót­sze są promienie X, od nich zaś krótsze są promienie gamma z jądra atomu.Godne uwagi jest to, że fale z tej całej rozległej skali, o rozmaitych częstotliwościach, w rozmaity spo­sób wzbudzane i odbierane — zachowują się wszyst­kie zgodnie z prawami sformułowanymi przez Jamesa Clerka Maxwella.

Inną ich cechą jest możność ugięcia przez odbicie; na przykład fale radiowe odbijają się od jonosfery i mogą dzięki temu okrążać krzywiznę Ziemi. Fale o wyższych częstotliwościach, jak te, któ­rych  wymaga telewizja, nie zachowują się tak dogodnie. Ich zasięg ograniczony jest linią horyzontu, chyba że do zmiany ich kierunku użyje się specjalnie satelitów komunikacyjnych. Jednakże wszystkie te  fale przenoszą się z tą samą prędkością światła: mniej więcej 136 300 mil na sekundę.Zauważmy, jakie to ma zastosowanie w radarze, urządzeniu, w którym fale radiowe służą do lokalizacji odległych przedmiotów.

Krótkotrwały impuls promieniowania odbity od celu podaje informację o  kierunku i oddaleniu, w jakim się ten cel znajduje. Kierunek to sprawa prosta: jest to najzwyczajniej kierunek, w którym wysłano sygnał. Odległość mie­rzy się wnioskując z odstępu czasu między chwilą im­pulsu i chwilą odbioru echa. Ponieważ wiadomo, że fale radiowe przenoszą się z prędkością światła, mno­żąc przez nią ten odstęp czasu i dzieląc wynik przez dwa (połowa drogi tam i z powrotem) lokalizuje się cel, nadawane zaś w dalszym ciągu sygnały pozwalają, odbijając się, ustalić prędkość „zwierzyny”.




Polecane