//////

Archive for Listopad, 2010

Rezultaty te traktuje się jako przybliżone, z błędem plus minus paruset lat, ponieważ datowa­nie węglem promieniotwórczym jest stosunkowo nie­precyzyjne. I tak jednak jest ono znacznie dokładniej­sze niż oceny polegające na zróżnicowaniu epok w opisowej archeologii przymiotnikowej („paleolitycz­ny”, „neolityczny”).Datowanie węglem promieniotwórczym nadaje się świetnie jako metoda oceny wieku w późniejszym okresie geologicznego czasu (w nowszym kenozoiku); można w ten sposób prześledzić wpisane w skały dzieje współczesnego człowieka i oznaczyć wiek jego szczątków. Datując poza 50 000 lat wstecz geologowie paleontologowie, którzy zajmują się starszymi szczą­tkami kopalnymi roślin i zwierząt znajdowanymi w warstwach skalnych, używają tak zwanego zegara ra­dioaktywnego.

Wykorzystuje się w nim końcowe pro­dukty rozpadu radioaktywnego w postaci izotopów ołowiu (208Pb 207Pb i 206Pb). Takie pierwiastki pro­mieniotwórcze jak tor i.uran rozpadają się na te po­staci ołowiu w ściśle określonych proporcjach. Dla przykładu: z jednego grama uranu 238U zostałaby po miliarda lat połowa, powstałoby zaś 0,0674 grama helu i 0,4326 grama izotopów ołowiu. Jeśliby jakaś skała zawierała te pierwiastki w takich właśnie pro­porcjach można by to uznać za dowód, że próbka ma miliarda lat. Do oceny wieku skał używa się też proporcji względnych toru i ołowiu, potasu i argonu, rubidu i strontu. Znaleziono na Ziemi skały, których wiek według tego rodzaju oceny wynosi ponad 3 mi­liardy lat.




PC
Polecane