//////

Archive for Luty, 2011

Datując takie zdarzenia w kalendarzach różnych kultur można przeliczać daty z jednego sy­stemu chronologii na drugi i na przykład powiedzieć, że Mahomet zbiegł z Mekki w roku 622 AD. Archeo­logia dostarcza innego sposobu datowania, badając przeszłość człowieka na podstawie wytworzonych przez niego rzeczy i interpretując ślady kolejnych kultur ludzkich. Ponieważ archeologia bardziej inte­resuje się rzeczami niż zdarzeniami, jej datowanie jest z konieczności nieprecyzyjne. Podstawę stanowi tu pojęcie ogólnego stadium: dzikości jaskiniowców, prostych wspólnot rolniczych, zaczątków miast-targowisk, wreszcie politycznych państw-miast. Same w sobie stadia te nie dają jeszcze stałej skali czasu.

Tak na przykład u pierwotnych społeczności XX wieku trwa jeszcze podobno stadium neolitu, czyli młodszej epoki kamiennej, która dla pewnych kultur europej­skich datuje się „mniej więcej 12 tysięcy lat temu”. Więcej precyzji nadała chronometrii archeologów me­toda datowania węglem promieniotwórczym. Opraco­wał ją. w USA Willard F. Libby, specjalista chemii fizycznej. Metoda ta pozwala datować próbki zawie­rające węgiel z dokładnością — jak stwierdzeń d auto­rytatywnie — nie mniejszą niż około 200 lat. Można ją stosować do materiałów nie starszych niż 50 tysięcy lat. Węgiel promieniotwórczy (C14) powstaje w górnej warstwie atmosfery z atomów azotu rozszczepianych pod wpływem promieni kosmicznych z przestrzeni po­zaziemskiej.