//////

Archive for Maj, 2014

Postulat obiektywności wymaga poznania rzetelnego etycznie, wnikliwego i nieskażonego subiektywnymi nastawieniami badacza, rodzącymi się zwykle z jego intclek- tualno-emocjonalnych oczekiwań. Postulat adekwatności jest zadaniem ujmowania rzeczywistości wychowawczej bez zniekształceń powodowanych przez subiekt oraz błę­dów metodologicznych, popełnianych w trakcie uzyskiwania danych i ich opisu. Drogą prowadzącą do spełnienia powyższego wymagania jest rygorystyczne przestrzeganie postu­latów metodologicznych, zwłaszcza: doboru metod zgodnych z cechami przedmiotu badań, komplementarnego użycia metod, tj. stosowania wzajem się dopełniających me­tod i narzędzi, dokumentacji zaobserwowanych faktów oraz jednoznacznego formułowa­nia przyjętych założeń ontologiczno-metodologicznych. Natomiast postulat wyczerpy- walności jest żądaniem funkcjonalnej, wybiórczej, a nie maksymalistycznej rejestracji elementów poznawanej rzeczywistości.

Z drugiej strony – dzięki programowi komputerowemu, innym użyt­kownikom sieci teleinformatycznej, bankom danych wreszcie – badacz może uzyskać niezbędne informacje, pomocne w postawieniu hipotezy roboczej,czyli sformułowaniu przypuszczalnego rozwiązania problemu badawczego. Rzecz w tym, że hipoteza robocza, jeśli ma tworzyć zarys nowego prawa, to ze swej istoty powinna być nowatorska. Nowoczesno­ści hipotezy sprzyja wymiana informacji pomiędzy zainteresowanymi bada­czami.Podobna przyczyna tkwi w założeniu, że komputer wspomaga badacza w tzw. weryfikacji wewnętrznej hipotezy roboczej, tj. w trakcie porówny­wania przypuszczalnego, proponowanego rozwiązania, ze stanem wiedzy dostępnej na dany temat. Do owej wiedzy zgromadzonej w bankach infor­macji lub posiadanej przez osoby, mieszkające w oddalonych rejonach świata – ułatwia dostęp komputer włączony w sieć teleinformatyczną.

Każde zdanie pytające w języku polskim zbudowane jest z partykuły pytajnej (czy, kto, co, który, gdzie, jak itd.), zdania w sensie logicznym lub jego fragmentu oraz znaku zapytania. Partykuła „czy” może zostać opuszczona, inne nie. Zdania zaczynające się od „czy” nazywają się pytaniami rozstrzygnięcia. Wyznaczają one dwie możliwe odpo­wiedzi: równoważną ze zdaniem, będącym częścią pytania oraz jego zaprzeczenie. Udzielenie odpowiedzi polega na wskazaniu zdania prawdziwego. Istnieją również wieloczłonowe pytania rozstrzygnięcia (J. Giedymin: Problemy, założenia, rozstrzyg­nięcia. Poznań 1964). Pytanie dopełnienia wyznacza jedynie schemat odpowiedzi zw. da- tum questionis, będący funkcją zdaniową, z której po podstawieniu odpowiednich wartości za zmienną, otrzymuje się każdorazowo inne, prawdziwe lub fałszywe zdanie. Odpowiedzi, wyznaczane przez strukturę pytania zwą się bezpośrednimi lub ścisłymi, inne – nie­właściwymi lub nieścisłymi. Należy pamiętać, że istnieją pytania, na które nie można po­dać prawdziwej odpowiedzi bezpośredniej (np. kiedy przestałeś bić swoją matkę?). Praw­dziwą może być jedynie tzw. odpowiedź znosząca pozytywne założenie pytania, tj. zdanie stwierdzające, że pytanie posiada fałszywe założenie.

Rzeczywista (i co niebagatelne – niemal natychmiastowa) możliwość dotarcia do banków informacji oraz zainteresowanych przedmiotem badań osób, ma jeszcze jeden wymiar – poznawczy. Otóż cechą charakterystycz­ną ośrodków naukowo-badawczych, usytuowanych w różnych krajach – jest nierównomierny postęp w poszczególnych dziedzinach wiedzy, a na­wet w ramach tej samej nauki. Dysharmonia ma wiele przyczyn, wśród nich tkwiące w: składzie osobowym zespołów, warunkach ekonomicznych, poziomie wyposażenia technicznego, stopniu powiązania z gospodarką regionu (kraju), modach poznawczych wreszcie. O bogactwie przemyśleń, inspiracjach rodzących się w kontaktach osobowych nie trzeba przekony­wać tych, którzy podejmowali pracę naukową w odmiennym od macie­rzystego środowisku akademickim.




PC
Polecane