//////

Archive for Sierpień, 2014

Otóż w zależności od zamysłu metodycznego nauczyciela, służyć one mogą zainteresowaniu ucznia tematem, uzyskaniu wiadomości (przez ukazywa­nie zjawisk, niedostępnych uczniom w zwykłych warunkach) lub ich po­głębieniu. Stąd tak ważne jest podjęcie przez nauczyciela stosownych de­cyzji co do celu, metody i zakresu wykorzystania programu. Wyniki badań T. Kautza,nad technikami komputerowymi w procesie nauczania (pod kątem intensywności pól ich zastosowania) wskazują, że w bardziej zaawansowanych technicznie placówkach, pedagodzy stosują komputery do projektowania graficznych materiałów dydaktycznych, two­rzenia konspektów lekcji, przygotowywania demonstracji treści kształce­nia (w postaci tekstu i prostych rysunków) oraz animacji zjawisk i proce­sów fizycznych (chemicznych, biologicznych itd.).

Pomimo, iż trudno spodziewać się od nauczyciela samodzielnego kon­struowania programów animacyjnych, symulacyjnych, czy testujących wiedzę uczniów (tworzą je zazwyczaj wyspecjalizowane zespoły progra­mistów), to jednak nie budzą już zdziwienia powstające licznie i udostęp­niane drogą osobowej wymiany, lub za pomocą tzw. systemu Shareware — proste, acz użyteczne, edukacyjne programy autorskie. Ponadto, coraz powszechniej wykorzystywane są przez nauczycieli programy edytorskie  MS Word, Word Perfect (wymieniając jedynie najpopularniejsze) i gra­ficzne (zwłaszcza CorelDraw).Wszelkie czynności przygotowawcze i projektujące podejmowane są przez nauczyciela świadomie, dla efektywnej realizacji procesu dydaktycz­nego. Niezależnie od przyjętej strategii kształcenia, tj. asocjacyjnej, pro­blemowej, eksponującej czy operacyjnej, komputer może okazać się urzą­dzeniem pomocnym.

Polisensoryczność sprzętu komputerowego, wszechstronność w zakre­sie zapisu, przetwarzania i przesyłania informacji oraz interakcyjność kom­putera, pozwala nauczycielowi nie tylko respektować zasady nauczania (to że komputer „nie przeszkadza” w stosowaniu zasad dydaktycznych nie uzasadnia jeszcze konieczności posługiwania się nim). Przemyślane wy­korzystanie komputera w procesie nauczania-uczenia się stwarza nauczy­cielowi, przestrzegającemu zasad dydaktycznych, realną szansę wprowa­dzenia jakościowych zmian w realizacji ogólnych celów kształcenia.(Komputer okazuje się przydatnym narzędziem zwłaszcza w świetle na­stępujących zasad.  Poglądowości – przez umożliwianie unikania werbalizmu, modelowanie zjawisk i symulowanie procesów, zdatność do tworze­nia i prezentacji rysunków, obrazów, sekwencji filmowych, a nawet komponowania, rejestracji i odtwarzania muzyki itp.

  1. Przystępności – przez uwzględnianie w programach kom­puterowych różnic indywidualnych oraz stopniowania trudności, a także upowszechnienie w programach systemu naprowadzających wskazówek wraz z graficzną demonstracją czynności, dostępnych z poziomu napotkanych trudności – tzw. funkcji „help”.Świadomego   i aktywnego udziału uczniów poprzez polisensoryczne oddziaływanie na sferę poznawczą i emo­cjonalną, interakcyjność narzędzia, jego wielostronną użyteczność.Trwałości – z jednej strony – poprzez wykorzystanie pro­gramów komputerowych typu ćwiczeniowego (drill, practice). Przykładem niech służy seria programów pn. Super Memo, prezentujących wiadomości, nadzorujących proces ich zapamię­tywania i wyznaczających optymalne momenty powtórek.
  1. Z drugiej strony – poprzez nie zawsze uświadamianą prawidłowość, że infor­macja wzrokowa (docierająca z ekranu monitora) wymaga o 50% mniej czasu na jej przyswojenie i ok. 60% lepiej i dłużej jest zacho­wywana w pamięci niż informacja werbalna.Operatywności – dzięki możliwościom wykorzystania kom­putera w imitowaniu przez uczniów badania naukowego (np. w projek­tach indywidualnych lub zespołowych) oraz komunikacji, służącej za­czerpnięciu informacji na frapujący temat, analizie problemu i dyskusji, (wnioskowanie, dowodzenie, wyjaśnianie), przekazaniu rezultatów itdjPosługiwanie się przez nauczyciela komputerem w procesie kształce­nia wpływa w stopniu niewielkim na pełniejszą realizację zasady systema­tyczności.

.