//////

Archive for Sierpień, 2015

Z drugiej strony, komputer może w określonych sytuacjach dydaktycz­nych lub/i przy odpowiedniej konfiguracji sprzętu, być środkiem wzroko­wym lub wzrokowo-słuchowym. Jest jednak także urządzeniem reagują­cym na dotyk (klawiatura, pióro świetlne, joystick, mysz, trackball, ekran monitora itd.) lub głos. Stąd też stosowanie wobec komputera kryterium bodźców sensorycznych nie jest wystarczające dla dokonania spójnej lo­gicznie systematyzacji.Komputer jest wreszcie środkiem technicznym, różnym od projektora filmowego czy odbiorników RTV, ze względu na swój dialogowy charak­ter. O ile przekaz filmowy, telewizyjny, a nawet prasowy jest strumieniem informacji, docierającym do grupowego, a nie indywidualnego adresata, o tyle użytkownik komputera decyduje o typie, zakresie i czasie dostępu do pożądanej informacji. Uczestniczy także na „żywo w jej przetwarza­niu. Właśnie te cechy komputera zasługują na szczególną uwagę.

Istniały przed komputerem urządzenia, służące rejestracji informacji słownej, dźwiękowej i obrazowej. Istniały także urządzenia techniczne, pozwalające przetwarzać informacje (np. wielośladowy magnetofon). Skon­struowano wreszcie techniczne środki przekazu informacji na odległość oraz służące jej bezpośredniej prezentacji^Ńie było jednak do czasu wynale­zienia komputera środków technicznych, umożliwiających łączne przetwa­rzanie pisma (druku), dźwięku i obrazu oraz ich rejestrację i przekazywanie zarazem. Nadto, komputer w przeciwieństwie do dawnych, masowych środków rozprzestrzeniania, tj. książki, gazety, telewizji itd., uczynił real­ną – indywidualną adresowalność informacji.29 Równocześnie, jak słusz­nie zauważył W. M. Turski,komputer wzbogacił, charakterystyczną dla języka, dźwiękową, szeregowo-anaiityczną komunikację o obraz, czyniąc pierwszy krok w kierunku (fizjologicznie dostępnych człowiekowi) rów­noległych i niesekwencyjnych sposobów postrzegania, myślenia i wymia­ny informacji.

Stąd też uprawnione jest twierdzenie, że komputer jest pierw­szym interakcyjnym narzędziem przetwarzania informacji, wzbogacającym typowy dla człowieka sposób jej przekazywania i umożliwiającym indywidualną jej adresowalność. To wraz z wielofunkcyjnością różni kom­puter od projektora filmowego i odbiorników RTV, nie znajduje jednak wyrazu w tradycyjnych klasyfikacjach środków dydaktycznych. Trudności ze znalezieniem miejsca komputera w katalogu środków dydaktycznych mają także swe źródło w zmiennych możliwościach dzia­łania komputera, zależnych od jego typu, konfiguracji sprzętowej i opro­gramowania, a także dynamiki technicznego rozwoju komputerów i urzą­dzeń peryferyjnych.