//////

Archive for Październik, 2015

Istniały przed komputerem urządzenia, służące rejestracji informacji słownej, dźwiękowej i obrazowej. Istniały także urządzenia techniczne, pozwalające przetwarzać informacje (np. wielośladowy magnetofon). Skon­struowano wreszcie techniczne środki przekazu informacji na odległość oraz służące jej bezpośredniej prezentacji^Ńie było jednak do czasu wynale­zienia komputera środków technicznych, umożliwiających łączne przetwa­rzanie pisma (druku), dźwięku i obrazu oraz ich rejestrację i przekazywanie zarazem. Nadto, komputer w przeciwieństwie do dawnych, masowych środków rozprzestrzeniania, tj. książki, gazety, telewizji itd., uczynił real­ną – indywidualną adresowalność informacji.29 Równocześnie, jak słusz­nie zauważył W. M. Turski,komputer wzbogacił, charakterystyczną dla języka, dźwiękową, szeregowo-anaiityczną komunikację o obraz, czyniąc pierwszy krok w kierunku (fizjologicznie dostępnych człowiekowi) rów­noległych i niesekwencyjnych sposobów postrzegania, myślenia i wymia­ny informacji.

Stąd też uprawnione jest twierdzenie, że komputer jest pierw­szym interakcyjnym narzędziem przetwarzania informacji, wzbogacającym typowy dla człowieka sposób jej przekazywania i umożliwiającym indywidualną jej adresowalność. To wraz z wielofunkcyjnością różni kom­puter od projektora filmowego i odbiorników RTV, nie znajduje jednak wyrazu w tradycyjnych klasyfikacjach środków dydaktycznych. Trudności ze znalezieniem miejsca komputera w katalogu środków dydaktycznych mają także swe źródło w zmiennych możliwościach dzia­łania komputera, zależnych od jego typu, konfiguracji sprzętowej i opro­gramowania, a także dynamiki technicznego rozwoju komputerów i urzą­dzeń peryferyjnych.

W istniejącej sytuacji poszukiwanie kryterium podzia- hi, opartego na poszczególnych bodźcach sensorycznych, które mogłoby z powodzeniem zostać zastosowane wobec komputera w celu wpisania go w tradycyjną klasyfikację, skazane być musi z góry na niepowodzenie. Chyba, że środki podzielimy na jednobodźcowe (wzrokowe, słuchowe), dwubodźcowe (wzrokowo-słuchowe) i wielosensoryczne. Rozwiązanie zapewnia zgodność logiczną z tradycyjnymi systematyzacjami i co wię­cej jest wyjątkowo proste. Nie jest jednak wygodne dla opisu zakresów edukacyjnych zastosowań komputera, a to ponieważ uwzględnia tylko jed­ną, nie najważniejszą cechę charakterystyczną. Refleksja nad miejscem komputera w katalogu środków dydaktycznych ujawnia, że tradycyjne klasyfikacje nie odpowiadają rygorystycznym wy­maganiom rozłączności i pomimo swej dotychczasowej użyteczności dla podejmowanych przez myśl pedagogiczną dociekań nad rolą poszczegól­nych środków w procesie kształcenia, nie pozwalają na takie wpisanie do nich komputera, które ujawniłoby cechy charakterystyczne tego środ­ka i jego dydaktyczną przydatność.

Równocześnie jednak podjęta analiza, pomimo ujawnianych luk, czy nieścisłości tradycyjnych systematyzacji, wskazuje na merytoryczną zasadność traktowania komputera jako środka dydaktycznego, a zatem na możliwość analizy jego edukacyjnych zasto­sowań poprzez aparat pojęć dydaktyki ogólnej.Klasyfikacja środków dydaktycznych, nie może odbywać się przez pro­ste, sumaryczne łączenie nowych, pojawiających się w miarę postępu na­ukowo-technicznego urządzeń z „zadomowionymi” w procesie kształcenia. Tego typu zabiegi wprowadzają nieład terminologiczny oraz uniemożli­wiają dostrzeżenie istotnych cech jakościowych nowego środka. Uwaga ta wskazuje na potrzebę dokonania ponownej selekcji środków dydaktycz­nych z punktu widzenia innych kryteriów, łącznego ich zastosowania lub użycia w odmiennej niż tradycyjna kolejności.

Pojęcie „środki dydaktyczne” obejmuje swym zakresem znaczeniowym zarówno materiał, jak i urządzenie służące jego prezentacji. Odrębne ce­chy materiału i urządzenia wskazują na potrzebę ich uwzględnienia, jako odrębnych kategorii systematyzacji. Materiały poddają się dalszej segre­gacji na naturalne i sztuczne. Urządzenia natomiast (jako sztucznie wytwo­rzone przez człowieka) można dalej dzielić na jednokierunkowe (strumie­niowe) i wielokierunkowe (dialogowe), wpisując do ostatniego podzbioru komputer. Argumentem przemawiającym za taką systematyzacją jest nie tylko praktyczna potrzeba umieszczenia komputera w katalogu środków dydaktycznych, ale także niezgoda na określanie jego miejsca w procesie kształcenia, jako środka proces ten automatyzującego.




PC
Polecane