//////

Archive for Listopad, 2015

Przyjmując ten sposób tłuma­czenia terminu należało by uznać, że środkiem dydaktycznym jest szkoła, jezioro, nad którym obozuje uczniowska wycieczka, czy też autobus, któ­rym na nią się udaje.Twierdzenie, że komputer ogranicza formalną zasadność i praktyczną przydatność istniejących klasyfikacji środków dydaktycznych ma sens, jeśli poza konstatacją faktu, że komputer do grupy tych środków należy, we­źmie się pod uwagę, iż jest to urządzenie:wielofunkcyjne;oddziałujące bodźcowo na jeden lub szereg zmysłów w zależności od programu lub/i sposobu dydaktycznego zastosowania;odmienne od środków typu: odbiornik radiowy, telewizyjny, czy projektor filmowy.Wielofunkcyjność komputera jest jego cechą immanentną. Można po­wiedzieć, że idea konstrukcji narzędzia, pozwalającego przetwarzać do­wolne programy, legła u podstaw koncepcji Johna von Neumanna.

Archi­tektura neumannowska umożliwia przejście w takt zegara od jednego stanu zawartości pamięci do innego zgodnie z rozkazami programu. Równocze­śnie nie ma fizycznej różnicy pomiędzy danymi i programami przecho­wywanymi w pamięci komputera, są podobnie zrealizowane technicznie i zakodowane jako ciągi zer i jedynek.^s Chociaż w pogoni za szybkością działania, konstruktorzy odeszli od modelu J. von Neumanna, zastępując (w komputerach o tzw. architekturze równoległej) zegar centralny – syn­chronizacją obliczeń, to zachowali jednak możność przekształcania różne­go typu danych przez różne programy w tym samym komputerze. Toteż komputer może spełniać szereg funkcji, służąc dokonywaniu obliczeń, działaniom na tekście, obrazie czy dźwięku.

Z drugiej strony, komputer może w określonych sytuacjach dydaktycz­nych lub/i przy odpowiedniej konfiguracji sprzętu, być środkiem wzroko­wym lub wzrokowo-słuchowym. Jest jednak także urządzeniem reagują­cym na dotyk (klawiatura, pióro świetlne, joystick, mysz, trackball, ekran monitora itd.) lub głos. Stąd też stosowanie wobec komputera kryterium bodźców sensorycznych nie jest wystarczające dla dokonania spójnej lo­gicznie systematyzacji.Komputer jest wreszcie środkiem technicznym, różnym od projektora filmowego czy odbiorników RTV, ze względu na swój dialogowy charak­ter. O ile przekaz filmowy, telewizyjny, a nawet prasowy jest strumieniem informacji, docierającym do grupowego, a nie indywidualnego adresata, o tyle użytkownik komputera decyduje o typie, zakresie i czasie dostępu do pożądanej informacji. Uczestniczy także na „żywo w jej przetwarza­niu. Właśnie te cechy komputera zasługują na szczególną uwagę.




PC
Polecane