//////

Archive for Grudzień, 2015

Nie trzeba już dziś nikogo przekonywać o tym, że komputer może spełniać zadania zarówno maszy­ny informacyjno-instrukcyjnej, egzaminatora, jak i urządzenia treningowe­go do praktycznej nauki zawodu. Wprawdzie nadal istnieją specjalistycz­ne urządzenia, służące realizacji wspomnianych zadań, jednak komputer, poprzez programową możność realizacji wszystkich wymienionych zakre­sów a także szeregu innych (np. komponowanie muzyki, rozrywka), sprawią że klasyfikacja M. Godlewskiego, utraciła swą wartość .Ponadto, pomimo trafnego dostrzegania cech różnicujących środki tech­niczne od pozostałych, niejednoznaczny pozostaje sens terminu.Wł. P. Za­czyński do środków wzrokowo-sluchowych zalicza filmy udźwiękowio­ne, dźwiękowe i programy telewizyjne wraz z takimi urządzeniami jak. dźwiękowy projektor filmowy, odbiornik telewizyjny czy magnetyczny zapis dźwięku.

Z. Załocha i W. Grymenko pojęciem technicznych środ­ków dydaktycznych obejmują „środki techniczne służące ekspozycji środ­ków dydaktycznych” lub same „środki techniczne .i‘ Zdawać by się tedy mogło, że środki dydaktyczne to jedynie materiały z wyłączeniem urzą­dzeń służących ich prezentacji, a termin środki techniczne jest znaczenio­wo szerszy niż – dydaktyczne. Pomińmy już fakt, iż oba przytaczane przezJ. Kusia schematy zawierają cały szereg błędów natury logicznej i mery­torycznej. Otóż obrazy na ekranie oraz z kineskopu, wyróżnione w ramach technicznych środków dydaktycznych, są formami przekazu a nie środ­kiem technicznym. Ponadto magnetofon nie jest nagraniem ani też audy­cją. Błędy dotyczą również wpisanych w oba schematy komputerów.

O ile jeszcze można zgodzie się z uproszczonym podziałem komputerów na sta- cjoname i przenośne, to co najmniej dziwne wydaje się wyodrębnienie takich elementów komputerów stacjonarnych jak: dyskietki, twardy dysk, skaner czy mysz (w przenośnych jedynie dyskietki i twardy dysk) z pomi­nięciem innych. Wystarczyło przecież podzielić wspomniany zbiór na noś­niki informacji, urządzenia służące ich odczytywaniu oraz zapisywaniu. Jednocześnie wprowadzona równoważność kategorii „skaner” z „rysunek” czy „film jest znaczeniowo błędna. Z drugiej zaś strony „techniczne środki służące ekspozycji środków dydaktycznych” — posługując się terminolo­gią W. Grynienko i Z. Załochy – obejmują komputery stacjonarne (tj. Commodore 800, Atari, IBM PC 486 oraz AT 386 SX-25 i Atari), jak rów­nież przenośne (Note-Book Sharp PC-6220).

Mówi się wówczas o środkach należących do uczącego się, nauczyciela, środowiska dydaktycznego oraz urządzenia technicznego.Klasyfikacja środków dydaktycznych, zgodna z kryterium ich przynależ­ności me wydaje się przydatna dla potrzeb niniejszej analizy, poza tym, że wskazuje na trudności w określeniu granicy znaczeniowej pomiędzy pojęciem środka, materiału i urządzenia.   Definicja, określenie zakresu nazwy i rozstrzygnięcie kwestii czy „środki dydaktyczne” obejmują wyłącznie materiał, czy jedynie urządzenie, czy oba elementy łącznie okazuje się znaczące w kontekście analizy przydat­ności komputera w procesie kształcenia.