//////

Archive for Luty, 2016

Powyższa klasyfikacja, sformułowana przez W. Okonia, aczkolwiek poprawna merytorycznie, trafna i logicznie rozłączna, okazuje się niewy­starczająca w przypadku włączenia do niej komputera i to z dwu powodów. Po pierwsze – nie zawiera ona wskazówek co do istoty różnic pomiędzy „tradycyjnym” sprzętem mechanicznym i elektrycznym a komputerem. Po drugie – próba umieszczenia komputera wśród urządzeń automatyzujących proces dydaktyczny, uniemożliwia zrozumienie, że można nim się rów­nież posłużyć jako prostym środkiem dydaktycznym.Jeszcze mniej przydatny okazuje się podział środków na gorące i zim­ne. Za kryterium różnicujące przyjmuje się tu stopień informacyjnego oddziaływania na zmysły. Gorący środek to taki, który dostarcza zmysłom bogatych danych.

Nie trzeba już dziś nikogo przekonywać o tym, że komputer może spełniać zadania zarówno maszy­ny informacyjno-instrukcyjnej, egzaminatora, jak i urządzenia treningowe­go do praktycznej nauki zawodu. Wprawdzie nadal istnieją specjalistycz­ne urządzenia, służące realizacji wspomnianych zadań, jednak komputer, poprzez programową możność realizacji wszystkich wymienionych zakre­sów a także szeregu innych (np. komponowanie muzyki, rozrywka), sprawią że klasyfikacja M. Godlewskiego, utraciła swą wartość .Ponadto, pomimo trafnego dostrzegania cech różnicujących środki tech­niczne od pozostałych, niejednoznaczny pozostaje sens terminu.Wł. P. Za­czyński do środków wzrokowo-sluchowych zalicza filmy udźwiękowio­ne, dźwiękowe i programy telewizyjne wraz z takimi urządzeniami jak. dźwiękowy projektor filmowy, odbiornik telewizyjny czy magnetyczny zapis dźwięku.




PC
Polecane