//////

Archive for Kwiecień, 2016

Wszystkie dane dotyczące dziejów tej polemiki, składu jej uczestników, spisu użytych argumentów, po odpowiednim zaprogramowaniu maszyna jest w stanie przedstawić w sposób oczywisty i prosty. Nie dokona ona jednak krytycznej analizy tej polemiki, niezbędnej w procesie nauczania, nie dokona również wyboru wartości z punktu widzenia słuszności lub niesłuszności przedstawionych racji, wreszcie – nie uświadomi uczniowi możliwości zajęcia zupełnie odmiennego stanowiska niż prezentowane przez uczestników sporu.Powyższy przykład wskazuje na ograniczenia komputera w procesie kształtowania twórczej osobowości ucznia. W tym przypadku – na nie­możność zastępowania maszyną nauczyciela, jako osobowości wskazują­cej drogi przeżywania i rozumienia odmiennego w a r – t ościowania zjawisk kulturowych.

Rzeczywistego doznania wartości, a nie jedynie poznania z nazwy i opisu opinii czy zachowań z nimi zwią­zanych.I przykład ostatni:Tryb graficznej komunikacji użytkownika z komputerem, zapewniają­cej każdorazową reakcję urządzenia (programu) zwie się trybem dialogo­wym, a sposób komunikacji człowieka z komputerem – dialogiem.Nie przecząc temu, że jest to dialog w istocie, warto odwołać się do słów St. Rucińskiego, by uzmysłowić sobie jakościową różnicę między wspomnianym znaczeniem słowa a rzeczywistym dialogiem wychowaw­cy i ucznia: „ … ukazuje się wartość samego dialogu jako wartość posze­rzonego istnienia i wartość więzi z drugim człowiekiem, wartość zaufania wzajemnego, wartość dostrzegania drugiego i bycia dostrzeganym, akcep­towania i bycia akceptowanym itd.

Stosunek wielu nauczycieli do komputera przypomina nieco starą przy­powieść o sześciu ślepcach, którzy dotykając słonia w różnych miejscach wierzy/i, że mają do czynienia z liną, kocem, włócznią, wężem, drzewem i ścianą.    Komputer może być naukowym laboratorium, urządzeniem mstruktażowym, środkiem wspomagającym: zarządzanie, administrowanie czy te­stowanie, bądź wreszcie maszyną do pisania lub liczenia. Wielość funkcji, które komputer może pełnić wynika z tej prostej przyczyny, iż urządzenie to z istoty swej jest wykonawcą zaprogramowanych działań na informacji(słownej, cyfrowej, dźwiękowej, obrazowej itd.). ;Celowo użyłem tu sformułowania „urządzeniem instruktażowym , tj. przekazującym informacje, udzielającym wskazówek, objaśniającym.

Pe­dagodzy, zajmujący się technologią kształcenia, me wahaliby się zapewne przed określeniem wspomnianej funkcji mianem „indywidualnego nauczy­ciela”, jak czyni to np. Taylor,’ wyróżniający funkcję tutora obok uczącego się i narzędzia (tutor, tool, tutee).Sformułowanie „urządzenie instruktażowe”, wynika z przekonania au­tora mniejszego opracowania, że rola nauczyc.ela w procesie uczenia się, nie ogranicza się jedynie do poprawnego przekazu treści k – troli i korekty wiedzy uczniów. Po drugie ma swe zrodło w konstatacji faktu że każdy program ma swego twórcę, zakres wiedzy, skąd czerpie użyteczne dla programu treści oraz dydaktyczną metodę nauczania, która leży U podstaw wybranej prezentacji treści. Wprawdzie słuszne jest twier­dzenie że dla bezpośredniego użytkownika komputera, pomysłodawca programu oraz jego metoda są „ukryte”.




PC
Polecane