//////

Archive for Wrzesień, 2016

S.  Hawking nie jest jedyną osobą korzystającą z dobrodziejstw elektroni­ki. Przykłady zastosowań komputerów w komunikacji osób niepełno­sprawnych są coraz liczniejsze i znaleźć je można w wielu krajach. Rów­nie spektakularny jest niewątpliwie przypadek Johannesa Messerschmidta, który po przebyciu porażenia mózgowego od 6 r. ż. skazany był na wózek inwalidzki. System rozpoznawania mowy („Dragon Dictate” – rozpozna­jący 3 tys. słów) umożliwił mu sterowanie komputera głosem. Dzięki temu niemiecki socjolog mógł prowadzić czynne życie zawodowe oraz pełnić (od 1993 r.) funkcję doradcy finansowego do spraw alternatywnych pro­jektów przy Związku Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych.Opisane indywidualne przypadki są jedynie przykładami realnych i coraz powszechniejszych zastosowań komputerów w tym zakresie.

Doniesienia prasowe i naukowe informują także o implantacjach protez osobom głu­chym, niedowidzącym i upośledzonym ruchowo,107 stworzonych dzięki komputerom lub zawierających ich elementy. Protezy, zastępując chrome zmysły lub uszkodzone organy, otwierają przed osobami niepełnosprawny­mi niedostępne dla nich dotychczas sfery wrażeń, odczuć i przeżyć, sprzy­jając poznaniu otaczającej rzeczywistości i komunikacji międzyludzkiej.Powyższe spostrzeżenia wydają się ujawniać zasadnicze różnice pomię­dzy komputerem a tradycyjnymi środkami audiowizualnymi, wskazując zarazem na nieadekwatność dotychczasowych interpretacji roli komputera w procesie kształcenia, są być może także przyczynkiem do dyskusji nad kwestią podmiotowości w komputeryzowanej edukacji.

Znaczący krok w tworzeniu idei dydaktyki zorientowanej podmiotowo uczynił W. Okoń, formułując w 1967 r. teorię wielostronnego kształce­nia.Jak pisał Wł. Zaczyński: „zwrócenie uwagi na wartości, które uczeń ma szanse przeżywać jest kolejnym, pełniejszym koncepcyjnym przybli­żeniem teorii do dydaktyki podmiotowej … O trafności poznawczej teorii wielostronnego kształcenia świadczy między innymi to, że przez odkrycie dla dydaktyki wartości, W. Okoń odsłonił rzeczywisty czynnik aktywizu­jący poznawczo ucznia.”Obok kwestii wartości, W. Okoń wskazał tak­że na pożądaną obecność przeżyć w uczniowskim procesie poznania.

Do środków tych należy także komputer, co przy dostrzeże­niu jego multimedialnych własności sprawia, że posiada szereg zalet przy­pisywanych w tym względzie tradycyjnym urządzeniom audiowizualnym.Dzisiejsza myśl pedagogiczna poszukuje wartości, nadających sens ludzkiemu życiu, przejawia się to m. in. w krytyce instytucjonalnego kształ­cenia, realizowanych programów nauczania, asymetrycznych relacji mię­dzy dziećmi a światem ludzi dorosłych, w żądaniu równouprawnienia dzieci i negowaniu dominacji nauczycieli w tradycyjnej szkole, a wyraża w ostrej formie w wyrosłym z ruchu praw dziecka amerykańskim,europejskim, polskimiis wreszcie nurcie antypedagogicznym i zyskujących coraz licz­niejszych zwolenników – odmianach pedagogiki emancypacyjnej.

Konotacyjny zakres nazwy „podmiotowość jest tym samym dość nieostry i szeroki.”Pedagogiczne ujęcia podmiotowości zdają się zmierzać w dwu kierun­kach. W myśl pierwszej koncepcji – jest ona wartością immanentną i jako taka nie wymaga dalszego uzasadniania. Efektem przyjęcia tej drogi rozu­mowania jest konstatacja faktu, że tradycyjna szkoła uprzedmiatawia ucznia i wysuwanie radykalnych postulatów jej przeobrażenia lub wręcz deskola- ryzacji. Z drugiej strony – interpretacja podmiotowości, jako podstawowego warunku uczenia się, prowadzi do odmiennych stanowisk, które określić by można mianem deterministycznego, sprawczego i empiryczno-racjo- nalnego. Stopień akceptacji poziomu środowiskowego bądź osobniczego warunkowania uczenia się wyznacza granice obu pierwszych orientacji.




PC
Polecane